6 Mart 2019 günü, istanbul’a göre saat 19:05 de YENİAY adını verdiğimiz Güneş – AY Kavuşumu tam halini alacak. YENİAY haritasını yorumlarken aşağıdaki göstergeleri dikkate alıyorum;
- Güneş ve AY Balık Burcu’nun 15 derecesinde ve haritanın 7’inci Ev girişinde kavuşum halindeler. Neptün ve – içgörü ve bilgelik verdiğine inanılan – ACHERNAR Sabit Yıldızı da tam DC çizgisinin üzerinden bu stelyuma eşlik ediyorlar.
- Boğa’daki Mars ve Oğlak’taki Satürn, YENİAY Stelyumuna ılımlı açılar alıyorlar.
- Haritanın Yükselen Noktası 17 derece Başak Burcu’nda. Başak’ın yöneticisi Merkür 29 derece Balık’ta, haritanın 7’inci evinde, Chiron ile kavuşum halinde ve DURAĞAN konumda.
- Balık’ın klasik yöneticisi Jüpiter Yay Burcu’nun 22 derecesinde, haritanın 4’üncü evinde ve Lilith ile 60’lık açı yapıyor. Lilith ve Jüpiterden, Yengeç’teki Kuzey AY Düğümü’ne 150 derecelik açılar uzanıyor.
- Uranüs tam YENİAY esnasında Boğa Burcu’na giriyor!
MEALİ;
Bu YENİAY, kökü epeyce derinlere gömülmüş ve onunla yaşamaya katlanabilmemiz için kat kat zırhlara bürünmüş bir sızıyı açığa çıkartacak.
Bizi içten içe hem KIRILGAN hem de HIRÇIN YAPANIN ne olduğunu bulacağız.
Büyük ihtimalle bu farkındalık ikili ilişkilerde, duygusal veya maddi yol arkadaşlıklarında yaşanacak bir hesaplaşma ile tetiklenecek. Bir şeyler bizi seline katıp bir sahile atacak… Ve biz orada öylece yorgun yatarken, arada bir başka seslerle baskılasak da fonda hep çalan o ağlak ezginin, kemiklerimizi iliklerimizi titreten o tuhaf sızının, ne olduğunu, nereden kaynaklandığını, neden bir türlü çekip gitmediğini, niçin ne yapsak bitmediğini, anlayacağız!
Neden hep aynı yerden kırıldığımızı bildirecek bize Evren…
Hangi düşünce şeklinin, hangi sımsıkı tutunduğumuz kalıbın, hangi baskılanmış ve yönetilebilir olmaktan çıkmış kaygının, ısrarla benzer seçimleri yapmamıza, benzer olayların üstüne gitmemize, hep ama hep aynı duruma düşmemize, hep aynı bereli dizi aynı yerden parçalamamıza neden olduğunu göreceğiz.
Kendimizi ne diye bizi incitecek olaylara ve insanlara mahkum ettiğimizi ya da hayatımızda bir şeyler iyi gitmeye başladığında neden ısrarla durumu sabote ettiğimizi , bu tutumun altında yatan temel korkunun ya da ihtiyacın ne olduğunu, bu defa iyice anlamamız mümkün olacak.
- Ortaklıklarımızda veya bağlılık içeren ilişkilerimizde gelinen bir dönüm noktası,
- Alacağımız bir danışmanlık,
- İşimizi veya hayat düzenimizi değiştirmek konusunda önümüze çıkacak bir imkan,
- Sağlığımızla ilgili konulacak bir teşhis,
- Göreceğimiz bir rüya ya da tesadüfi görünen bir olayla, birden bire oluşacak bir duygu boşalımı,
bu YENİAY’ın öncesi ve sonrasındaki birkaç gün içinde, bizim kendimizi çözmemize vesile olabilir.
İnsanın ACITILABİLİR olmakla ilgili bir derdi vardır. Acıtılabilir olmak, acının kendisinden daha zor gelir bize. Zira acı geçer ama acıtılmış olmanın verdiği utanç, değersizlik hissi, yoksayılma ve güçsüzlük algısı bizimle kalır. Acıtılabilir olduğumuzu bilmek kalbimizin dibindeki bir diken gibi sürekli bize batar ve tüm özsaygımızı yerle bir eder.
Acıtılabilir olmakla kavgalı isek, hayatımızda mutlaka ”acılı ezme” tadında bir senaryo olur;
- Bu bilginin yarattığı sızıyı iyice derine gömmek ve üzerini sımsıkı örtmek isteriz. O zaman bizi perişan etmiş olan ilk acıyı hatırlatma ihtimali olan her şeyden kaçar, kendimizi ”güvenli” bulduğumuz bir rutine hapsederiz. Bazen o rutin bize başka bir şekilde zarar verse de o tanıdık sıkıntıyı, bizi korkutan ihtimallerle yüzleşmeye tercih ederiz.
- Bizi acıtacağını bildiğimiz şeylerin üzerine üzerine gider ve BU DEFA BAŞKA TÜRLÜ OLACAK diye aynı senaryoyu yeniden sahneye koyarız. Benzer olaylar ve insanlar, benzer duygusal salınımlar, hayatımızın NORMALİ olur. Bir acıyla baş edemedikçe adeta onun müptelası olur, kendimizi bile bile incitmeye devam ederiz.
- Bir arzumuzu gerçekleştirdiğimiz, bir hedefi vurduğumuz, bir ilişkiyi kurduğumuz, bir konuma yerleşip herşeyi mükemmel hale getirdiğimiz anda, birileri bizde bir zaaf görmeden, bir şeyler bizi incitmeden, biz durumu sabote edecek bir yol buluruz. Yani zirvedeyken bırakırız…
- Birilerinin gücünü, bir olayın önemini fazla abarttığımızı, bu yüzden de suistimale uğradığımızı ya da saçma bir yaşam biçimine kapıldığımızı içten içe sezeriz. Kendimiz için daha iyisini yapabileceğimizi, saplandığımız yerden çıkabileceğimizi bir yanımız bilir. Ama biz bunu fark edemediğimiz ve gereğini yapamadığımız uzuuuun zamanlar ve bu yüzden düştüğümüz durumlar yüzünden kendimizi çok aptal hissederiz. Bu aptallığı kolay kolay affedemeyeceğimiz için, daha iyisini yapmak, daha farklı bir bakış açısı ve yaşam şekli geliştirmek yerine, ilk tutunduğumuz algıya geri sığınırız. Gücümüzü sonradan fark etmek, bundan önce yaşadığımız incinmenin yarattığı aşağılanma hissini hepten yüzümüze vuracağı için, o gücü sonsuza dek reddetmek isteriz.
- Hiç kimse bizim hassas ve incitilebilir biri olduğumuzu aklının ucundan bile geçiremesin diye kendimizi dikenli zırhlarla kaplarız. Aslında korunmak, sevilmek, yardım almak, destek bulmak isterken, böyle bir şeye hiiiiç ihtiyacımız olmadığını düşündüren şekilde davranırız. Zayıf ve bağımlı görünmek endişesi bizi aşırı kontrolcü, aşırı korumacı, gereksiz boyutta kendine ve herkese yeterli, hatta bazen aşırı sert ve saldırgan yapar. Üstelik bir yandan da insanların ne kadar anlayışsız, bencil, sorumsuz filan olduğundan, herkesin herşeyi bizden beklediğinden şikayet ederiz 🙂
- Kırılma, ihmal edilme, hayal kırıklığına uğratılma ihtimalimiz olmasın diye, bir hoşnutsuzluk kumkumasına döneriz. Sürekli şikayet eder, sürekli hata bulur, sürekli kendi sorunlarımızı gündeme taşır, sürekli yeterince düşünülmediğimizi ve ihtimam görmediğimizi iddia eder, ne kadar ilgi, şefkat, anlayış, yardım görsek de mutlu ve doyumlu olamayız. Zira içimizdeki bitmeyen sızı pembe tamponlarla, ya da geçici anestezilerle şifa bulmaz.
- Acıyı bir haklılığa dönüştür, çevremizdeki insanları, hayatı ve tabii ki evreni, bize acı çektirmiş olmaktan dolayı müebbet borçlandırırız. Bizi inciten şeylerden uzakta yeni başlangıçlar yapmak, geçmişte yaşamış olduğumuz acıları bir yana bırakmak, bize insanlar ve evrenle aramızdaki borçları kapanmadan affetmek gibi gelebilir. Kanımızı yerde bırakıp hayatımızın bundan sonrasını iyi geçirmek yerine, acı çekmişliğin verdiği haklılık hissine tutunmak isteyebiliriz. Hatta yeni girdiğimiz ortamlarda ve yeni karşılaştığımız insanlarla ilişkilerimizde de ”acı çektiği için haklı olan insan” rolünü üstlenmemizi sağlayacak tutumlar içine girebiliriz.
Oysa her insan incitilebilir! Bunda utanılacak, gizlenecek, saklanacak birşey yoktur. İncinmiş olmanın sızısından kaçmak için altına büründüğümüz örtülerin bizi daha fazla incitmesi de için cabasıdır.
Eğer acıyı o çok sert düştüğümüz ilk durağa gömersek, o bizim kontrol edemediğimiz bir parçamız, bir türlü özgürleşemediğimiz yükümüz olur. Ve yaralar yine de için için sızlamaya devam eder.
Bu YENİAY’da o derin SIZI saklandığı yerden çıkacak ve bize kökünün durduğu yeri gösterecek.
İşte bu olduğunda, konuyu her zaman kullandığımız yöntemlerle geçiştirmek ya da incinme korkusu ile hep kullandığımız hatalı savunma yöntemlerini devreye sokmak yerine, incinen yerlerimizi sevgiyle ve özenle kucaklayalım… Kendimizi SÖZDE iyi etmek için yaptığımız hatalardan dolayı affedelim ve bizim için başka bir yol olduğuna, bu yolu seçmenin sandığımız kadar imkansız olmadığına inanalım.
BURÇLARA göre yorum için 6 Mart 2019, BALIK Burcu’ndaki YENİAY’ın Burçlara Etkisi…
Hep bizimle olan o sinsi acıya veda etmemiz dileğiyle…
Siempre Me Ouedara – Hep Benimle …
